Dzieci bardzo chętnie pomagają w zajęciach

U mnie od lat starsi, najlepsi zawodnicy w różnym stopniu i zakresie pomagają na treningach, czy obozach.

Często jeżdżąc ze mną samochodem na trening sami trenują z dziećmi, by potem 1 – 2 godziny potrenować w grupie, czy indywidualnie ze mną.

Bardzo mi to pomaga z wielu względów.

Takie osoby są bowiem często autorytetem dla innych, młodszych, początkujących adeptów tenisa stołowego, co pomaga budować odpowiednie relacje w grupie.

Rozwija się też postrzeganie tenisa stołowego jako całości.

Tacy asystenci ucząc innych uczą się sami.

Spotykają się też z problemami, których często są sami uczestnikami w treningu ze swoim trenerem.

Widzą sam trening, jego specyfikę od drugiej stony dzięki czemu jest im łatwiej potem zrozumieć własne błędy i zrozumieć oczekiwania trenera.

Łatwiej jest też im potem we własnym treningu niwelować swoje błędy techniczne, czy taktyczne, bo właśnie próbowali tego nauczyć innych.

Jeśli chodzi o sam trening na wiele piłek to zawodnicy – asystenci są nieocenieni.

Jeśli sami od jakiegoś czasu trenują na wiele piłek to mogą bardzo łatwo, szybko i naturalnie technicznie taki trening poprowadzić.

Wystarczą często 2 – 3 zajęcia i narzucanie piłek nie jest już problemem.

Oczywiście trener powinien wszystko wyjaśnić i stale kontrolować, ale w miarę upływu czasu zawodnik – asystent świetnie zaczyna sobie dawać radę.

Osobiście w treningu na wiele piłek zawodnika – asystenta radzę zdać się na inicjatywę i kreatywność pomocnika.

Zaskoczy on nas i zainspiruje niejednokrotnie swoimi pomysłami.

U mnie najczęściej w treningu wygląda to tak, że przydzielam takim osobom 2 – 4 dzieci, mówię ogólnie na co powinni zwrócic uwagę i do roboty...

Zostawiam ich w spokoju na 30 – 40 minut, potem chwilka przerwy, może krótka analiza jak trzeba i dalej praca.

To świetnie funkcjonuje i nawet jak nie zawsze taki trening techniczny jest idealny to zdecydowanie jest tego więcej plusów, niż minusów.

Obserwując z boku takie poczynania sam trener dużo może się dowiedzieć o swoich podopiecznych i relacjach panujących w grupie.

Jest jeszcze ważna rzecz w takim wypadku.

Zawodnik - asystenti widzi jak często ciężki i pracochłonny jest taki trening.

Zwiększa to jego szacunek do samego trenera , bo widzi i docenia wysiłek włożony w trening, którego jest sam podmiotem.

Na koniec chyba najważniejsza zaleta takiego treningu:

Dziecko uczy się dawać, a nie tylko brać.

Niwelujemy w ten sposób komformistyczny, egoistyczny sposób postrzegania treningu, otoczenia i świata przez zawodnika.

Oczywiście wchodzimy tutaj w obszar wychowania i kształtowania postaw, ale czyż nie dlatego jesteśmy trenerami?

Jeśli będziemy uczyć naszych podopiecznych pomagania innym w treningu, szkole, czy potem w życiu to spełnimy inny jakże ważny cel pracy trenerskiej: kształtowanie właściwych postaw życiowych z pożytkiem dla wszystkich.

Nie chcąc być gołosłownym dam przykład z własnej praktyki trenerskiej.

Trenuję od 3 sezonów jedną zawodniczkę.

W tym roku zdobyła mistrzostwo landu (województwa) Niedersachsen, gdzie gra w tenisa stołowego 60 tys zawodników.

Pojechała na strefowe mistrzostwa Niemiec, gdzie zajęła 5 miejsce ogrywając w grupie późniejszą finalistkę turnieju.

Przegrała tylko minimalnie jeden pojedynek z późniejszą zwyciężczynią.

Jednak tak dobrze się zeprezentowała, że dostała limit i jedzie na Mistrzostwa Niemiec kadetek.

To dla niej olbrzymi sukces.

W przyszłym roku będzie grała już w Oberlidze w Werderze Brema.

Chyba przyszłość przed nią.

Często mi pomaga w zajęciach.

Zresztą sama mi to kiedyś zaproponowała.

Właśnie takie osoby mogą być potem wspaniałymi trenerami, bo doświadczaja tego, co trenerzy doświadczać powinni.

cdn...

Zbyszek Stefański